Czynnikiem, który może wpływać na maksymalną długość życia gatunku, jest także żywienie. Zwierzęta otyłe żyją krócej. Sugeruje się istnienie kilku mechanizmów, poprzez które żywienie może wpływać na długość życia. Stwierdzono, że: (I) spożywanie mniejszych ilości pożywienia może zwięk­szyć odporność na choroby zakaźne; (2) zaburzenia funkcji DNA, powodują­ce kumulację tzw. wolnych rodników (np. nadtlenku), mogą być wywołane poziomem antyoksydantów (przeciwutleniaczy), tłuszczu lub obydwu tych składników w diecie; (3) zmiany w szybkości degradacji i tworzenia tkanek, organów i białek organizmu mogą wynikać z niedoborów żywieniowych; (4) dieta może wpływać na mediatory centralnego układu nerwowego, co uła­twia regulację funkcji neuroendokrynologicznych, oddziaływujących na geny odpowiedzialne za starzenie. Tak więc związek żywienia i starzenia się psów jest bardzo ścisły i należy to sobie uświadomić ze względu na możliwość pełnej kontroli psiej diety przez ludzi – ich opiekunów.
Badacze przedstawiają wiele teorii tłumaczących różne tkankowe i ko­mórkowe zmiany związane ze starzeniem. Fakty zarówno je wspierają, jak i im przeczą. Obecnie obowiązują trzy teorie, które sugerują, że proces sta­rzenia jest uzależniony od czynników genetycznych: teoria genetyczna, teo­ria katastrofalnych błędów i teoria mutacji somatycznej.
Teoria genetyczna mówi, że zmiany starcze na poziomie komórkowym zależą od wewnętrznej genetycznej struktury komórki, a starzenie jest po prostu sekwencją zdarzeń w rozwoju organizmu, które są zaprogramowane od momentu zapłodnienia, kiedy to formowany jest kod genetyczny. „Geny starzenia” działają jak zegar biologiczny, kontrolują procesy tworzenia i mogą prowadzić do zmian w procesach biochemicznych, co wpływa na rozwój zmian starczych. Teorię tę potwierdzają między innymi obserwacje in vitro (w hodowlach poza organizmem) ludzkich fibroblastów. Komórki te dzielą się wielokrotnie przez okres 7-9 miesięcy. Nie są jednak nieśmiertelne, ponieważ podziały komórkowe są ograniczone do około 50 populacji. Kiedy ta granica zostanie osiągnięta, następuje stopniowa utrata zdolności mitotycz-nych, a następnie degeneracja i śmierć komórek. Śmierć komórek nie jest związana z zakażeniami mikroorganizmami, błędami technicznymi w prowa­dzeniu hodowli, ograniczeniem składników odżywczych lub akumulacją sub­stancji toksycznych. Decydują o niej wewnątrzkomórkowe mechanizmy, któ­re ograniczają aktywność mitotyczną. Ciekawe, że kiedy przerwie się po­działy tych fibroblastów, zamrażając je w ciekłym azocie, a potem je odmro­zi (nawet po roku), pamiętają one, że może dojść do podziału tylko 50 popu­lacji. Liczba uzyskiwanych w doświadczeniu pokoleń komórek wykazuje zwią­zek z maksymalnym czasem życia danego gatunku. Komórki pobrane od zwierząt długowiecznych dzielą się ponad 100 razy, podczas gdy na przykład zdolności replikacji fibroblastów pobranych od kurcząt lub myszy są bardzo ograniczone.